Pientje (april 1998 - juni 2002)

Op een kwade dag heeft Pientje een gezwel aan haar oog, dat snel groter wordt. De dierenarts denkt dat het glaucoom is en geeft een verwijsbriefje voor de dieren-oogspecialist. Ik word (zonder pijnstiller voor Pientje!) naar huis gestuurd, waar Pientje van de pijn natuurlijk niet wil eten en ik de hele dag bezig ben toch nog wat bij haar naar binnen te krijgen.

Waar de dierenarts al behoorlijk heeft geblunderd, maakt de oogspecialiste het helemaal bont. Duidelijk onervaren met konijnen betast zij Pientjes oog zonder verdoving of pijnstiller aan alle kanten. Van pijn en stress raakt Pientje in een shock, maar de oogspecialiste ziet totaal niet de nood van de situatie in en gaat in alle rust bellen met collega's om te achterhalen welke antibiotica geschikt zijn voor konijnen. Haar diagnose mag dan correct zijn (een rotte kies die zorgde voor pusophoping via het oog naar buiten toe), toch laat zij Pientje zonder ingrijpen steeds verder wegzakken, tot de kleine hangoor thuisgekomen al snel sterft.

Opnieuw word ik geconfronteerd met het feit dat de doorsnee-dierenarts veel en veel te weinig kennis bezit op het gebied van konijnenziekten. Vaak wordt maar in het wilde weg een diagnose gesteld, er wordt zelden snel en adequaat ingegrepen en waar je mee eindigt is een dood konijn. Een konijn in shock is absoluut ten dode opgeschreven als dit niet direct op een warmtekussen wordt gelegd om de temperatuur omhoog te brengen en een infuus wordt toegediend. En zoals het zo vaak gaat: zelf voelde ik aan dat er iets goed mis was maar wilde de dierenarts vertrouwen (en wist op dat moment zelf ook niet wat anders te doen; de oogspecialiste nam Pientje niet in haar praktijk op en voordat ik naar een dierenarts kon die dat wel deed was het te laat).

Pientje is ruim vier jaar geworden. Al die jaren is het een vreugde geweest haar in huis te hebben. Zorgden haar mannelijke familieleden voor de nodige strubbels, Pientjes karakter was stabiel en vrolijk. Zij was vooral erg gehecht aan haar broertje en look-a-like Poentje. De laatste herinneringen die ik aan haar heb waren die van zonnige dagen: zodra ik 's ochtends de tuindeuren opende verdween Pientje, direct gevolgd door Poentje, naar buiten, waar zij dan snel in het houten buitenhok (de 'konijnenvilla') sprongen om lekker languit te gaan liggen zonnen.

Pientje heeft veel aan mijn leven toegevoegd en ik zal de herinnering aan haar blijven koesteren. Dag lief klein konijnenmeisje!

    Pientje als klein konijntje met haar complete konijnenfamilie