Poncho (dec. 1999-nov. 2007) heeft een echt Franse-bulldoggenkarakter: ze is zeer levendig, dol op aandacht van volwassenen en speciaal ook van kinderen en — last but not least — uiterst eigenwijs. Daarbij blaakt ze van het zelfvertrouwen, en dat is niet de gemakkelijkste combinatie.

Toen ik Poncho kreeg, moest ik erg aan haar wennen. Wennen aan haar eigengereidheid, aan het feit dat ze heel duidelijk vond dat ze helemaal geen baas nodig had, dat ze het allemaal zelf wel kon. Wennen aan het feit dat ze werkelijk alles leuk en interessant vond behalve het baasje, wat die ook probeerde om haar aandacht te krijgen.

Klikken op de foto's levert een vergroting op...

Samen hebben we vier clicker-cursussen doorlopen, en ook daarbuiten veel getraind, met als gevolg dat Poncho al snel een van de beste leerlingen van de cursus was. Toch bleef het een probleem haar te leren dat ze het niet alleen af kon in deze wereld, en dat ze niet heel veel willekeurig passerende bazen had maar één enkele. Achteraf gezien besef ik dat het allemaal goed komt en dat je niet hoeft te wanhopen als jouw hond wéér als enige van een hele groep spelende honden net doet of ze een kleine zelfstandige is die bij niemand hoort.

Belangrijk vind ik het je pup veel los te laten, zodat hij dat gewoon gaat vinden. Laat je hem slechts af en toe los uit angst dat hij niet luistert, dan bestaat de kans dat hij die ene keer dat hij los is er ook echt alles uit willen halen — met alle gevolgen van dien. Als Poncho buiten weer eens echt helemaal doof en blind voor me was, haakte ik voor ik haar losliet een lange lijn aan haar halsband, zodat ik haar weer gemakkelijk kon pakken. Ook hielp het als ik haar aandacht trok met iets wat ze verschrikkelijk leuk vond: een piepspeeltje of een tak. Lange tijd blies ik op een fluitje als roepen geen effect had; voor het schrille geluid daarvan had ze zoveel respect dat ze altijd direct reageerde.

Toen Poncho zeven maanden was, begon ze enigszins door te krijgen dat het niet toevallig was dat ik zo vaak bij haar in de buurt opdook, en wel degelijk een functie had. Af en toe liep ze buiten zelfs vrijwillig achter me aan. Dat was het begin van veel goeds: elke maand kwam er wat meer baasbinding bij.

Poncho is nu drie jaar, en vaak loopt ze overal los mee naar toe. Ze is bijna op afstand bestuurbaar*. Zo blijft ze bij de stoepranden vanzelf wachten, en anders is het commando 'Wachten' voldoende om haar abrupt te doen stilstaan. Rent ze een eind voor me uit, dan hoef ik haar maar 'Bij de stoep wachten' toe te roepen om ervoor te zorgen dat ze dat ook werkelijk doet.

*als ze tenminste in de juiste stemming verkeert, het niet regent of koud is en vooral: als ze zin heeft om te lopen (lees: als de bestemming de moeite waard is)

Overigens is het commando 'Wachten' een van de belangrijkste dingen die je een hond kunt leren. Poncho's leven is al twee keer gered doordat ze dit commando zo stipt uitvoert: de eerste keer liep ze door waar ik bij een drukke oversteekplaats stopte. Omdat ik het automatisme nog niet had om de rollijn op de rem te zetten, riep ik zo hard ik kon 'Wachten'. Daarop stond ze direct stil, waarna de op dat moment passerende auto rakelings langs haar heen reed. De tweede keer dat het commando 'Wacht' haar leven redde rende ze hard een bospad af, dat uitkwam op een weg waar net een auto langskwam. Was ze niet abrupt voor de stoeprand gestopt, dan zou ze gegarandeerd zijn geschept.

Allergisch Poncho's grote drama is haar mijtallergie, waardoor ze tot bloedens toe haar buik en oksels openkrabde. Diverse (reguliere én alternatieve) dierenartsen hebben haar niet kunnen helpen. Het goede nieuws is dat zij sinds ze dagelijks versgeperst tarwegrassap door haar voer krijgt, ze grotendeels van die vreselijke jeuk is verlost!

Poncho is (een beetje) MOE

Ponchooo, ga je mee naar 't PARRUK?????

Mwah baassss, 'k DACHT het nie!!!!! Heb GEEN zin om me pootjes te vermoeien. Autosleutel nie mee, Poncho ook nie mee.

Nee, ECH nie, gaan jullie maar, Poncho blijft thuis vandaag

Kijk maar, Poncho beetje MOE

'k zie jullie zo wel, dooohoooeeeiiii

Ja hoor en dan komen we na een uur of wat terug en wie komt daar aangelopen, VOL ENERGIE?????

Pffffff, Poncho is intussen uitgerust en besluit dat ze wil SPELEN en wel NU. Daar gaat mijn geplande werkmiddag...

Poncho's bewezen liefde voor de auto

Poncho mag altijd mee als ik boodschappen ga doen bij natuurvoedingswinkel aan de andere kant van de stad. Bij mooi weer op de fiets, als het kouder wordt met de auto. Vooral in dat laatste vervoersmiddel voelt ze zich als een vis in water, zozeer zelfs dat ze vanochtend er niet meer uit wilde komen toen we weer thuis waren.

Dus liet ik haar maar in de auto achter.

Tien minuutjes later gaan we even gluren in de auto...
Zo ziet het er door het raampje uit

En zo met open deur

Bambi weet niet hoe snel ze bij haar maatje moet komen

En ook Bambi besluit te blijven waar ze is

Weer tien minuten later even gaan gluren...

Met nog wat overredingskracht komt ze er ten slotte uit. Gelukkig mag ze een uurtje later weer mee, ditmaal voor een langere rit.