ZIEKE EN VECHTENDE KONIJNEN

Ziek konijn I: Pientje moet met spoed naar het ziekenhuis

Toen enkele maanden na het tragisch overlijden van Pommetje zijn zusje Pientje stil in een hoekje zat en niet meer wilde eten, heb ik allereerst haar temperatuur gemeten. Die was verschillende graden lager dan normaal is voor konijnen. Pientje warm houden door een kruik naast haar te plaatsen en een infraroodlamp op haar te richten, had niet de gewenste uitwerking: enkele uren later was haar temperatuur nog verder gedaald. Dit was des te opmerkelijker omdat de buitentemperatuur hoog was. Het was inmiddels één uur in de nacht, maar met het beeld van Pommetje nog op mijn netvlies, heb ik de buren uit bed gebeld om met hun auto Pientje naar het dierenhospitaal te brengen. Daar kreeg ze direct een infuus, en werd ze op een warmtekussen geplaatst. Binnen enkele uren at ze weer en de volgende dag mocht ik haar weer ophalen.

Ziek konijn II: Poentje is niet lekker

Weer enkele maanden later trof ik Poentje stilletjes in een hoekje aan, elk soort voer weigerend.Bij de apotheek ben ik snel het op gas inwerkende Aeropax gaan halen, en een potje babyvoeding (worteltjes). Ik heb Poentje toegedekt met een handdoek en hem elk halfuur met een injectiespuitje zonder naald een glucose-zoutoplossing toegediend (zgn. diarreedrank), evenals de juiste dosering in water opgeloste Aeropax. Aan de babyvoeding ben ik niet meer toegekomen want na enkele uren zat Poentje weer vrolijk aan een bosje peterselie te knabbelen.

Ziek konijn III: Bonnie wil niet meer eten en levert stof tot schrijven

Dinsdag 26 maart 2002: Bonnie komt 's ochtends zijn kooi niet uit, zelfs niet voor het favoriete moment van de dag: een bord wortel/appelpulp, restant van de sapcentrifuge. Na enig aandringen eet hij enkele gepelde zonnebloempitjes. Ik denk eraan dat misschien zijn kiezen geslepen moeten worden; dit is toen hij jonger was al enkele keren gebeurd. Later die ochtend zakt Bonnies kopjes steeds naar rechts, en de enkele keer dat hij door zijn kooi loopt, verliest hij af en toe zijn evenwicht. Conclusie van de dierenarts: Bonnie heeft de draaiziekte. Oorzaak: onbekend. Ziekteverloop: onbekend (kan wekenlang duren en fataal zijn maar kan ook de volgende dag over zijn). Vitamine B-injectie en antibioticumkuurtje.

Woensdag en donderdag 27/28 maart: Uit zichzelf eet Bonnie niet. Hij zit stil in een hoekje van zijn kooi. Elk halfuur bied ik hem iets aan dat hij normaal heel erg lekker vindt. Het enige dat hij wil eten is peterselie, paardebloemblad en sla, met steeds een voorkeur voor een van de drie en met wisselende trek. Vanaf woensdagmiddag wil hij helemaal niet meer eten. Met de grootst mogelijke moeite krijg ik hem af en toe zover dat hij één enkel takje peterselie naar binnen werkt, meer om van het gezeur af te zijn dan uit eigen motivatie. Ik denk er weer aan dat hij last zou kunnen hebben van zijn kiezen. Donderdagmiddag worden bij een andere dierenarts inderdaad haken op de kiezen geconstateerd; deze worden onder narcose verwijderd. Bonnie blijkt ook een bloeduitstorting op zijn verhemelte te hebben, wat er mede de oorzaak van kan zijn dat hij niet wil eten.

Vrijdag en zaterdagochtend 29/30 maart: Bonnie wil nog steeds niet eten. Het wordt een dagtaak hem te voeren. Vrijdagavond geef ik hem een in water opgeloste pijnstiller, gemengd met wat vitamines en wortelpuree uit een potje. Het dwangvoeren van Bonnie is verschrikkelijk: hij raakt erg gestrest (ik ook) en weigert te slikken. Het is te hopen dat hij toch nog wat naar binnen heeft gekregen. Zaterdagochtend eenzelfde dosis.

Zaterdagmiddag: Bonnie wordt opgenomen in het dierenhospitaal. De eerste dag krijgt hij twee injecties: een maag/darm-stimulerend middel en een pijnstiller. Hij begint direct te eten en blijft ook eten als hij de daarop volgende dagen ter observatie in het ziekenhuis verblijft. Maandag 1ste paasdag mag hij weer naar huis. Hierbij is Bonnie officieel genezen verklaard! Conclusie: als duidelijk wordt dat je zelf weinig meer voor je zieke konijn kunt doen, vertrouw hem dan liever toe aan professionele zorg.

Bonnie vecht met Poentje — april 2002

Begin april ging ik een weekje op vakantie. Omdat Bonnie nog maar net terug was uit het dierenhospitaal (zie hiervoor), wilde ik hem niet met de andere drie konijnen in de dierenwinkel laten logeren. Daarom ging hij naar een privé-adres. Met de week waarin hij ziek was geweest had hij twee weken in zijn eentje, zonder de andere konijnen doorgebracht. De dag dat hij weer werd herenigd met zijn kornuiten, was ook de dag van een heel nieuwe situatie: Bonnie accepteerde Mimi en Pientje na enige strubbelingen uiteindelijk wel weer, maar Poentje was vanaf dat moment de vijand.

Hoewel ik er goed op lette dat Bonnie niet de kans kreeg met Poentje te vechten — dat zou de kans dat het weer goed zou komen tussen de twee konijnen alleen maar verkleinen — was Bonnie zo fel op vechten gericht dat het toch verschillende keren uitliep op een flinke worsteling. Met als gevolg dat de van nature zo goedaardige Poentje, die aanvankelijk niets van die haat tegen zijn konijnenpersoontje begreep, ook direct tot de aanval overging zogauw hij zijn pa ergens bespeurde. Nu, alweer enkele weken later, laat ik het alleen tot een ontmoeting komen als er eten in het spel is. Ik blijf er dan bij zitten en let op dat Bonnie zijn aandacht beperkt tot het voer voor zijn neus.

Het nare van het geval is dat Bonnie niet veel meer uit zijn kooi kan omdat ik steeds moet opletten. Ik blijf proberen de relatie tussen de konijnenfamilieleden te verbeteren, en zal verslag doen van de vorderingen.

Bonnie en Poentje leven nu helaas gescheiden

De maand mei: Bonnie en Poentje blijven vechten als ze elkaar tegenkomen. Op een gegeven moment heeft Poentje de 'macht' verworven en durft Bonnie niet meer uit zijn kooi.

Ik raadpleeg de van tv bekende 'animal comminucator' Jos van Veen. Zij bekijkt foto's van de konijnen en probeert de dieren via telepathische weg ertoe te brengen niet meer te vechten; ze legt beide konijnen uit dat dat alleen maar voordelen voor ze biedt. Ze vertelt me het volgende: Bonnie is lang de 'stamhoofd' van het stel geweest, maar die rol is na zijn afwezigheid overgenomen door Poentje. Poentje is niet van plan deze rol weer over te dragen, en Bonnie voelt zich wat verdrietig. Helaas wil geen van beide konijnen horen van een vredelievende oplossing.

Toch wil ik zo graag dat Bonnie en Poentje weer met elkaar overweg kunnen zodat ze gewoon de hele dag kunnen lopen waar ze willen, dat ik het blijf proberen, al vechten ze geregeld. Totdat ik bij Poentje een gat in zijn rug ter grootte van een dubbeltje vind — vanaf dat moment houd ik ze echt gescheiden. Ik koop een prachtige ruime ren, zodat Bonnie op warme dagen niet de hele dag in zijn kooi hoeft. Dan zijn namelijk de tuindeuren open, en kan ik ze niet gescheiden houden.

Ik probeer alle konijnen twee aan twee in de ren te zetten, die is afgedekt met gaas. Mijn idee is om de ene dag Mimi en Bonnie in de ren te zetten, en de andere dag Poentje en Pientje. De enige die bereid is tijd in de ren door te brengen is echter Pientje. Mimi bijt al direct een gat in het gaas waarmee de ren wordt afgedekt, en ontsnapt de tuin in. Poentje vindt het ook maar niets en loopt net als zijn ma al snel los in de tuin. Bonnie houdt het enkele dagen uit maar houdt het dan ook voor gezien. De ren verdwijnt in de schuur.

12 juni: Het geval 'Bonnie & Poentje' wordt bekeken door een werkgroep van ervaren animal communicators. Dit is wat eruit komt: tijdens Bonnies afwezigheid heeft Poentje ontdekt wat het is om de leidersrol te hebben. Bonnie wil zijn oude positie echter weer terugwinnen, maar Poentje is niet van plan die af te staan en is bereid erom te vechten. Beide konijnen wordt uitgelegd dat als ze niet meer vechten, ze de hele dag los kunnen lopen. Maar het instinct is sterker: Bonnie noch Poentje is bereid toe te geven. Alle animal communicators krijgen door dat dit iets onoplosbaars is. Wel hoor ik over een nieuwe bloesemremedy die goed zou werken bij probleemgedrag bij dieren. Misschien toch nog een kansje? Ik ga de remedy direct bestellen.

Poentje in luilekkerland

Poentje is een beetje zielig en ik maak me zorgen om hem. Net z'n zusje en beste vriendinnetje Pientje verloren en bang voor zijn kwaaie pa, blijft Poentje maar het liefst in zijn kooi hangen.


Dan krijg ik een idee. Met de gloednieuwe ren (zie hiervoor) zet ik een stukje van de tuin af (ca. 4 m lang en 1 m breed), en dan mag Poentje naar luilekkerland. In de twee uur dat hij er zit, eet hij zich helemaal rond, proeft dan van dit en dan van dat blaadje, knabbelt vrolijk stengels van planten door en kan er geen genoeg van krijgen.

Poentje is duidelijk in z'n element. Helaas is dit stukje luilekkerland voor deze ontsnappingskunstenaar na enkele uren alweer te klein geworden en ontdek ik hem aan de verkeerde kant van het hekje. Toch kan zijn begroeide buitenverblijf de komende tijd een leuk tijdverdrijf voor hem zijn, en misschien ter afwisseling ook wel voor Bonnie.

De vrede is nabij...

24 juni 2002: Zowel Poentje als Bonnie krijgen nu drie dagen de nieuwe bloesemremedy 'Animal Freedom'. Bloesemremedy's zijn totaal onschadelijk, maar kunnen wonderen verrichten bij gedragsproblemen van dieren. Eerder had ik al diverse Bach-bloesemremedy's ingezet, maar zonder resultaat.

'Animal Freedom' is niet lang geleden in Nederland ontwikkeld en is nog in het teststadium. Toch zijn er al enkele goede resultaten mee bereikt. Omdat ik nog steeds wanhopig graag de relatie tussen Poentje en Bonnie wil herstellen, waag ik een kansje.

Volgens de instructies krijgen Poentje en Bonnie 2 maal per dag 2 druppels, toegediend: 1 op een pompoenpitje en 1 met rechtsdraaiende bewegingen ingemasseerd op het kopje. Voor de zekerheid doe ik ook enkele druppels door het drinkwater. Mij is verteld dat het goed is als ik de remedy zelf ook gebruik, omdat ik zo een 'goede uitstraling' naar de dieren toe zou hebben.

Zoals gezegd is vandaag de derde dag dat de konijnen 'Animal Freedom' krijgen. En zoals op onderstaande foto is te zien, is het wonder geschiedt: Bonnie is zichzelf weer. Hij loopt niet meer de hele dag naar Poentje te loeren en heeft als hij hem tegenkomt niet langer de drang hem aan te vallen. Voor het eerst sinds april zoekt Bonnie ook weer zijn favoriete rustplaatsje op de eetkamerstoel op. Poentje op zijn beurt is op slag niet meer bang voor Bonnie, hoewel hij nog wel op zijn hoede is. Zo nu en dan kan Bonnie Poentje nog wel opjagen, maar daar blijft het bij.

Dit is een fantastisch resultaat waar ik niet meer op durfde hopen, en ik ben er ontzettend blij mee. Beide konijnen kunnen nu weer lekker door het huis en over het terras rennen wanneer ze maar willen, en ik hoef niet meer steeds op te letten dat ze elkaar niet tegenkomen. En dat allemaal dankzij 'Animal Freedom'!

Bonnie vecht met Poentje — juni 2003

Het is echt niet te geloven maar juni van dit jaar wordt Bonnie weer ziek. Op een dag wil hij niet eten en ik laat meteen zijn kiezen slijpen. Als ik hem weer thuis heb, merk ik dat hij z'n koppie wel heel scheef houdt; dit lijkt op wat hij vorig jaar had. De volgende dag breng ik hem weer naar het dierenhospitaal waar hij eerder is geweest. Daar wordt geconstateerd dat hij middenoorontsteking heeft. Bonnie blijft twee dagen in het hospitaal, en als ik hem weer thuis heb eet hij weer hoewel hij nog wel ziek is. Een week antibiotica en goede zorgen later is Bonnie helemaal beter.

MAAR: ook dit keer accepteert Bonnie Poentje niet meer, na een afwezigheid van slechts twee dagen! De eerste dagen merkte ik het nog niet zo, omdat Bonnie ziek was en niet eens z'n koppie recht kon houden. Maar hij was nog niet beter of hij begon weer te vechten.

Ik probeer van alles om de vrede te herstellen

Natuurlijk bestel ik meteen weer het wondermiddel van de vorige keer: Animal Freedom. Ik word gewaarschuwd dat het een tweede keer niet per se hoeft te werken, maar ik ben vol goede moed. Maar helaas: dit keer werkt het niet. Dan probeer ik diverse Bach bloesems, zonder resultaat. Vervolgens schakel ik een therapeute in die werkt met Nederlandse bloesemremedies. Zij buigt zich over het geval, en met behulp van onder andere de pendel stuurt zij mij een specifieke remedy. Tevergeefs, waarna we in overleg een andere remedy proberen. Daarna geef ik Bonnie na elkaar nog twee homeopatische middelen tegen agressie, maar ook die helpen niet. Nu moet ik het opgeven, Bonnie en Poentje moeten voortaan gescheiden leven.

Er is weer vrede — november 2004

Sinds zomer 2003 hebben Poentje en Bonnie gescheiden geleefd. Dit hield in dat ze om en om uit de kooi mochten. Inmiddels kreeg Bonnie (opnieuw) gezondheidsproblemen. Zo raakte hij verlamd aan de achterpoten, waardoor hij weliswaar nog wel kon lopen en rennen maar ook evenwichtsproblemen kreeg. Op de foto links is te zien dat zijn linkerachterpoot vreemd gedraaid staat. Verder werd Bonnie onzindelijk, en werd hij steeds kaler en magerder. Toch was hij steeds levendig en alert en hoewel hij heel langzaam at, had hij gezonde trek. Helaas bleef hij, ondanks zijn wat treurige verschijning, aanvalspogingen doen naar Poentje toe. Dit tot vorige week, toen mijn oppas tijdens mijn afwezigheid ontdekte dat de twee konijnen langere tijd in één verblijf konden zijn zonder vechtpogingen te doen. Ik heb dit nader onderzocht en inderdaad bleek Bonnie al zijn agressie naar zijn zoon toe kwijt te zijn. Nu zitten de drie konijnen weer gezellig bij elkaar, al zal Bonnies toestand hoogstwaarschijnlijk niet meer verbeteren. Mogelijk heeft hij de e. cuniculi-bacterie, of hij heeft een tumor. Beide aandoeningen zijn nauwelijks tot niet te behandelen. Gelukkig gedraagt Bonnie zich als een gezond konijn en heeft hij duidelijk plezier in zijn leven. En zolang dit het geval is, blijft hij bij zijn konijnenfamilie wonen.

Update begin 2005: Bonnie leeft inmiddels niet meer... hij heeft zeven gelukkige jaren gekend. Dag mijn lieve Bonnie-hangoortje.

Update 27 oktober 2005: vandaag is mijn lieve Poentje bij de konijnendokter gebleven, om niet meer wakker te worden. Hij had een ongeneeslijk abces aan het oog, dat vanuit de kaak naar buiten werd gedrukt. Poentje is zevenenhalf jaar geworden. Van het Legendarische Vijftal leeft slechts mamma Mimi nog.