Laatste wijziging: 2 mei 2002

Tabby is een oude ex-asielkat, die na een ellendig leven door inbeslagname in het asiel belandde. Op deze pagina is zijn verhaal te lezen.

                                   

Zo stond de perzische kater 'Jan' op het internet. In werkelijkheid zag hij er veel erger uit: broodmager, kaalgeschoren en met een enorme hangbuik. 'Jan' werd door het asiel omschreven als een 'tabby point'-pers waar niets van bekend was.

 

 

Thuisgekomen verliep de kennismaking met de hondjes niet zonder problemen, maar ook niet dramatisch. Na elkaar enkele malen in de haren te zijn gevlogen (wederwijds), was een (weliswaar kille) vrede gesloten en passeerden ze elkaar onder het toewerpen van hooguit wat vijandige blikken. De inmiddels 'Tabby Point' gedoopte pers bleek uitzonderlijk lief, goedaardig en rustig, en de verhouding met de hondjes verbeterde snel tot ze elkaar helemaal accepteerden.

 

Tabby bleek graag buiten te wandelen, wat hij altijd op z'n dooie akkertje deed; Tabby heeft nooit haast. Vanwege z'n zwerverachtige uiterlijk dachten buurtbewoners erover de dierenambulance te bellen, tot een kokertje om z'n hals met uitleg alle twijfels omtrent de nieuwe verschijning wegnamen.

 

 

Fotogalerie (klik voor een vergroting)

Tabby bleek algauw niet te blaken van gezondheid: behalve een naar binnen gekruld ooglid, waarvoor hij geopereerd zou moeten worden, had hij ook last van een chronische hoest, die hem de hele dag door benauwde aanvallen bezorgden. De eerste maanden was Tabby vaste klant bij de dierenarts; hij ging altijd aan een hondenriempje op de fiets mee, en in de wachtkamer liep hij rustig los rond of stond op zijn achterpootjes tegen de deur aan, waardoor hij nét naar buiten kon kijken. Verschillende, in sterkte steeds oplopende, medicijnen tegen de hoest, hadden geen enkele uitwerking. Tot uiteindelijk een serie röntgenfoto's uitwees dat de kater een zwak hart en veel vocht rond zijn longen had.

Van de dierenarts kreeg hij behalve vochtafdrijvende pillen ook bloedvatverwijderaars om zijn hart sterker te maken. Deze heeft hij enkele maanden gekregen, maar zijn hoestaanvallen werden er niet minder door. Tot hij het homeopathische middel voor ouderdomshart Viscum album D6 kreeg. Wonderlijk genoeg namen de hoestbuien al na enkele weken af, en na enkele maanden waren ze zo goed als verdwenen.

 

Ook uiterlijk knapte Tabby snel op; zijn vacht groeide aan tot volle lengte, en door goed te eten werd hij weer dikker en ronder waarmee ook zijn hangbuik verdween. Hoewel niet opdringerig, wenst Tabby toch de nodige aandacht: toen hij een weekje weinig aandacht kreeg, protesteerde hij op zijn manier door een drukke weg over te steken en in een woonhuis naar binnen te lopen. Daar zou hij zich vreemd hebben gedragen en voortdurend met zijn kop hebben lopen schudden. Sinds dat incident krijgt hij strikt een dagelijkse portie aaitjes en lieve woordjes, met als gevolg dat hij buiten altijd binnen roepafstand te vinden is.

Dit is het verhaal van Tabby, waarbij nog onvermeld is gebleven dat hij na een halfjaar op zijn nieuwe adres te hebben verbleven een serie hersenbloedingen kreeg. Tabby was echter nog niet van plan te gaan, en na de nodige medicijnen stapte hij weer op alle vier de poten rond.

 

 

Fotogalerie (klik op de foto's voor een vergroting)

 

Tabby gedraagt zich vreemd

Op zondag 28 april 2002 gedroeg Tabby zich van het ene op het andere moment opvallend anders. Lag hij de afgelopen maanden het grootste deel van de dag rustig in zijn poezenmandje op de kachel te slapen, nu liep hij almaar in huis rondjes te draaien. Daarbij deed hij dingen waarvan hij heel goed wist dat ze niet mochten, zoals zijn behoefte doen in een van de konijnentoiletbakjes. Ik begreep niets van zijn gedrag en legde het uit als een roep om aandacht. Dus kreeg hij meer aandacht, maar zijn gedrag werd niet minder vreemd: af en toe miauwend steeds maar rondjes draaien, zo dicht in de buurt van de konijnen komen dat die met hun pootjes naar hem begonnen te trappen, zijn etensbakje omgooien zodat dat steeds leeg was...
Ook de volgende ochtend waren er sporen zichtbaar van Tabby's vreemde gedrag: dingen waren omgegooid of van het bureau gevallen, de stekker van de computer was uit het stopcontact getrokken. Tabby was duidelijk op plaatsen gekomen waar hij zich normaal niet waagt.
Net voordat ik echt wanhopig begon te worden, kreeg ik ineens een helder moment: Tabby observerend merkte ik op dat hij wel erg vaak tegen voorwerpen aan botste. Toen was de link snel gelegd: Tabby was blind. Een blik in een kattenboek leerde me dat oude katten soms ineens blind worden doordat hun netvlies breekt.
Tabby is op het moment van schrijven drie dagen blind. Hij loopt nog vaak zichtbaar in de war rondjes te draaien, kan meestal zijn weg niet vinden, en toen ik de tweede nacht even naar hem ging kijken zat hij in een hoekje, met zijn kop naar de muur. Het was duidelijk dat hij totaal de kluts kwijt was. Vanaf dat moment mag hij 's nachts op bed slapen, waar hij duidelijk veel genoegen aan beleeft.
Op dit moment is het nog te vroeg om te oordelen over Tabby's lot. Het is te hopen dat hij geleidelijk zijn weg in het land der duisternis gaat vinden en zijn leven toch nog enige kwaliteit krijgt. In elk geval zal ik hem daar zoveel mogelijk bij helpen.

Weer een dag later: Tabby snapt er nog steeds geen moer van dat hij niet meer ziet. Dat hij overal tegen op botst is niet het ergst; veel erger is het dat hij zich constant 'vastloopt', dat wil zeggen dat hij in een hoek terechtkomt, zoals op de foto links, en daar blijft zitten tot ik hem bevrijd. Of erger: hij blijft steken achter de kachel, raakt verward in snoeren of zit vast in een van de konijnenkooien. Ik zet zoveel mogelijk plankjes neer op plekken waar Tabby vast kan komen te zitten, en zet voorwerpen niet te dicht tegen de muur zodat hij er achter langs kan. Maar het is onbegonnen werk om alles af te zetten; Tabby vindt steeds weer nieuwe 'doodlopende weggetjes'. Morgen gaan we naar de dierenarts om advies te vragen.

Woensdagavond 1 mei, de vierde dag van Tabby's blindheid, neem ik hem mee naar bed. Dit is duidelijk nog zijn enige genoegen: spinnend slaapt hij op het zachte dekbed in.
Om halfdrie 's nachts word ik wakker door een vreemd ademhalende Tabby. Al snel zie ik dat hij het waarschijnlijk niet lang meer zal maken. Toch bel ik de dierenambulance en vervolgens de dierenarts wakker om te vertellen dat ik eraan kom. Ik leg de steeds moeilijker ademhalende Tabby beneden op de bank. Niet veel later is hij dood. Ik geloof dat zijn, toch al slechte, hart de schok van het blind-zijn niet aankon. Bovendien was hij al erg oud en kon hij zich misschien geen andere manier van leven meer aanleren.

Tabby heeft in zijn laatste jaar mooie momenten gekend. Zo vond hij het heerlijk met warm weer een ommetje te maken, zich te laten aanhalen door iedereen die langskwam, en uren buiten in het zonnetje te liggen. Toen hij net bij ons was, liep hij vaak met mij en de hondjes mee, één keer zelfs helemaal naar het park. Daar werd hij prompt achternagezeten door een hond. Als reactie hierop sprong hij pardoes in het water en zwom naar de overkant, waar ik hem ophaalde. Tabby was niet in het minst onder de indruk van het voorval. Gezeten op het gras liet hij zich heel relaxed door het zonnetje drogen, waarop hij weer met ons mee terug wandelde.

Hiermee houdt het verhaal van de pers Tabby op. Maar de herinnering aan hem blijft voortbestaan in de vorm van deze pagina, voor eenieder die het wil lezen...